یادی از روزهای گذشته

24 اردیبهشت 92.

سلام پسرم.میدونی این عکس مال چه وقتیه؟ نه؟ مامان هم دقیق نمیدونم شاید نزدیک 2 ماهگیت. یادش بخیر .من و بابایی میبردیم میذاشتیمت تو تختت و تو اون موقع ها حتی غلت هم نمیزدی...همینطوری دراز می کشیدی و با چشمای کنجکاوت اطرافتو می کاویدی. یا بابایی آویز تو کوک میکرد و تو با دقت به صدای آهنگش گوش میدادی و به چرخشش نگاه میکردی. یاد آویزتم بخیر .آویزی بود ...با اون دستای نازت کشیدی و شکوندیش البته هنوز 1 طرفش سالمه و به دیوار اتاقت.

بله گلم روزگارانی داشتیم ما 3تا .کوچیک تر که بودی شب ها اونقدر سخت میخوابیدی که نگو. بعضی شب ها باید تو بغلمون می گرفتیمت و تو خونه می گشتیم تا تو بخوابی. یا باید میذاشتیمت تو کالسکه و نصفه شبی تو حیاط  کالسکه سواری میکردیم که شازده بخوابن. و اونوقت من و بابا باید اینطوری میشدیم  که از خواب نپری که تازه خوابت هم یکی دو ساعت بیشتر دووم نمی آورد و باز هم از نو.  

این عکس مال وقتیه که برای اولین بار 3تایی رفتیم ائل گولی البته فقط شاممونو خوردیم و برگشتیم و تو هم اونجا دراز کشیده بودی و با تعجب به حرکت برگ درختان نگاه میکردی: 

این هم از کالسکه سواری روزانه مون. البته اینجا دیگه بزرگ شدی پسرم.  

اینم دورانی که همش دستاتو میخوردی...

مامان فدای پسر گلش و خاطره های شیرینش